Etshelden, no. 3 Horst Janssen

In Duitsland is hij zeer bekend (met eigen museum), daarbuiten veel minder. Heeft een uitzinnig groot oeuvre bijeen gedrukt, met een overmaat aan talent in tekenen en etsen. Al zijn etsen stralen een superieur gemak uit. Alles wat er te vinden was in zijn verwaarloosde villa werd onderwerp: hijzelf, vriendin, verdorde bloemen, schoenen, platte bierblikjes, platte kikkers, stenen. Maar hij maakte ook veel landschappen (herfst, regen, veel wind) en etsen van zijn obsessies (seks, dood en bederf). 

Veel van zijn etsen hebben prachtige lijnen met grote donkere vlakken en stralen een enorme energie uit. De georkestreerde rommeligheid is fantastisch: hij liet zijn etsplaten, waar nog niet op was getekend maar waar wel al een waslaag op zat, rondslingeren, smeet ze op de stenen zodat er beschadigingen ontstonden. Ook gebruikte hij zo nu en dan zeer sterk zuur dat door de etsgrond heen bijt en toevallige stippen en lijntjes geeft. 

De twee mooiste series zijn Hanno’s Tod en Laokoon. De eerste is een serie zelfportretten, waarbij zijn gezicht steeds verder ontbindt in een warboel van losse krassen. Laokoon bestaat uit grote, zeer woeste knotwilgachtige groeisels, waar de wanhoop en verlies vanaf druipen.

Liselottenland, 20,5 x 29 cm.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *